Louage.

ครอบครัว Louage

ออกไปสู่โลกกว้าง

ครอบครัวของเรากำลังจะออกผจญภัย ไปด้วยกัน พร้อมเป้ใบเล็ก คำถามใหญ่ๆ และดวงตาที่เปิดกว้าง

ทำไมเราจึงทำสิ่งนี้
ทำไม

เด็กๆ เติบโตเพียงครั้งเดียว

ชีวิตประจำวันเป็นสิ่งที่ดี แต่ก็เต็มไปด้วยเรื่องมากมาย ทั้งตารางนัดหมาย การรับส่ง หน้าจอ และความเร่งรีบ ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้น ลูกๆ ของเรากำลังเติบโตขึ้น เร็วกว่าที่เราบางครั้งรู้ตัว

เราจึงตั้งใจเลือกช่วงเวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันโดยไม่ต้องเร่งรีบ ช่วงเวลาที่เราไม่ได้รู้จักโลกจากหนังสือหรือหน้าจอ แต่ด้วยเท้า มือ และจมูกของเราเอง

เราเชื่อว่าสิ่งที่งดงามที่สุดที่เราจะมอบให้เด็กคนหนึ่งได้ ไม่ใช่สิ่งของ แต่คือประสบการณ์ ความอยากรู้อยากเห็น และความเชื่อมั่น ในตัวเอง ในกันและกัน และในโลกใบนี้

สิ่งที่เราแสวงหา

การผจญภัยคือโรงเรียนแห่งชีวิต

โลกคือห้องเรียน

คำนวณด้วยเงินสกุลที่ไม่คุ้นเคย ถอดรหัสตัวอักษรในระบบการเขียนอื่น ค้นพบว่าทำไมที่หนึ่งจึงอุ่นกว่า หรือทำไมน้ำทะเลจึงลดลง สิ่งที่เรียนรู้ ณ สถานที่จริงจะติดตัวไปนาน

ความตื่นตาตื่นใจ

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวโดยไม่มีแสงไฟถนน สัตว์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เด็กๆ ยังคงตื่นตาตื่นใจได้อย่างจริงใจ และเราอยากหล่อเลี้ยงความรู้สึกนั้นแทนที่จะดับมันลง

เวลาให้กันและกัน

ที่บ้าน เราแบ่งเวลาเป็นช่วงเล็กๆ ระหว่างการเดินทาง เราได้เวลาเหล่านั้นคืนมา ทั้งการพูดคุยกันยาวๆ การทำอาหารด้วยกัน การหลงทางด้วยกัน และการหาทางกลับด้วยกัน

การพบปะ

ภาษาอื่น ธรรมเนียมอื่น วิถีชีวิตแบบอื่น ได้ค้นพบว่าความแตกต่างไม่ได้หมายถึงด้อยกว่า และความเมตตาพูดภาษาเดียวกันในทุกที่

ความยืดหยุ่น

รถบัสที่ไม่มา ฝนตกผิดวัน แผนการที่พังทลาย ตรงนั้นเองที่เราได้เรียนรู้ความอดทน การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า และการมองสิ่งต่างๆ อย่างปล่อยวาง ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก

มีให้น้อยลง

การใช้ชีวิตด้วยเป้ใบเดียวทำให้รู้ว่าเราต้องการอะไรจริงๆ บ่อยครั้งมันน้อยกว่าที่คิด และให้พื้นที่มากกว่าที่คาดไว้

สิ่งที่คนอื่นรู้มาก่อนแล้ว
การเดินทางคือภัยร้ายแรงต่ออคติและความคิดคับแคบ ตามแนวคิดของ Mark Twain, 1869
เป็นการดีที่จะขัดเกลาสมองของเรากับสมองของผู้อื่น ตามแนวคิดของ Michel de Montaigne, Essais
เรียนรู้ระหว่างทาง

โรงเรียนเดินทางไปกับเรา

ระหว่างการเดินทาง ลูกๆ ของเรายังคงเรียนตามทันสิ่งที่เพื่อนร่วมชั้นกำลังเรียนอยู่ ฝึกฝนวันละนิด สั้นและทำได้จริง ปรับให้เหมาะกับสิ่งที่พวกเขาทำได้แล้วและสิ่งที่ยังกำลังพัฒนา เพื่อให้กลับเข้าห้องเรียนได้อย่างราบรื่นในภายหลัง

แต่สื่อการเรียนรู้ที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดอยู่ข้างนอก ในตลาด วัด ป่า หรือแอ่งน้ำริมทะเล

การอ่านและการเขียน

เขียนบันทึกการเดินทาง เล่าเรื่องราว อ่านหนังสือในสถานที่ที่เรื่องราวเกิดขึ้นจริง

คณิตศาสตร์

อัตราแลกเปลี่ยน ระยะทาง เขตเวลา และงบประมาณ คณิตศาสตร์ที่จู่ๆ ก็มีความหมายขึ้นมา

โลกรอบตัว

ธรรมชาติ ภูมิศาสตร์ และประวัติศาสตร์ที่สัมผัสได้จริง แทนที่จะเพียงค้นหาข้อมูล

การมองและการสร้างสรรค์

วาดภาพ ถ่ายภาพ และสะสม รวมถึงเรียนรู้ที่จะมองผลงานที่ผู้อื่นสร้างขึ้น

การผจญภัยไม่ได้อยู่ที่จุดหมาย แต่อยู่ที่วิธีการมอง

เราจะนำมุมมองนั้นกลับบ้านไปด้วย อยากรู้อยากเห็นขึ้นอีกนิด รู้สึกขอบคุณขึ้นอีกหน่อย และใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น